GÜNÜN BİRİNDE

Kapıda bekliyorum…
İçimde kavuşma arayışları.
Kime, neye, niçin?
Şu ezelsiz yürek atışları…
Az sonra kapıyı açacaksın..
Sana geldiğime inanmış,
Kendinden emin,
Mağrur…
Sımsıkı sarılacağız,
Sana kavuştuğuma inandırırken,
Seni ve kendimi…
Yürürken elele,
Aşkımı fısıldayacağım kulaklarına.
“Beni seviyorum…” dediğimi,
Yanlış anlayıp üstüne alınacaksın…
Güller getireceğim sana…
Boynuma sarılıp,
Çocuklar gibi sevinmen için…
Doğrusu o ya,
Senin sevindiğini görebilmem için…
Günler böyle geçecek…
Sonra terkedeceğim seni…
Elaleme de anlatacağım,
Aradığımın sende olmadığını…
Şaşırdın mı?
Bu öykü nasıl böylesine değişti?
Bak anlatayım dinle,
Anlarsın elbet günün birinde…
Sevgim kendime,
Yahut,
Kendimde sevdiğime…
Sen olsan da bir, olmasan da…
Benden başkası yok ki gözümde…

Aslı DİNÇMAN

İZMİR, 10 EYLÜL 1996

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s